Łezka popłynęła, bo to już prawie siedem lat od dnia, kiedy ten na prawdę wielki człowiek nas opuścił.  Tak, możemy się do Niego modlić, prosić o wsparcie, ale… tak normalnie, przyziemnie brakuje go nam, tak samo jak brakuje nam naszych najbliższych. Piosenka ta jest dowodem na to, że to co religijne nie jest nudne, może być „cool”, że prawdziwy talent pozwala nam osiągać sukcesy we wszystkim.

Słuchając tej piosenki chciałoby się krzyknąć: Do Kalifornii wróćcie Amelio i Danielku. Dla Was jeszcze nie jest to nie możliwe, i to daje nadzieję.

Kocham Was mocno i tęsknię.
Wasz Tata.

A poniżej pozostałe zdjęcia w galerii:(naciśnijcie na zdjęcie by obejrzeć w pełnym wymiarze.

Pozdrawiam was i całuję.

Wasz tata.

Los Gatos to jedno z kilku okolicznych małych miast, do których z przyjemnością odwiedzam w niedziele.  Tak również było przed Waszym „wyjazdem” do Polski.  Nie ma nic bardziej relaksującego jak powolny spacer ulicami ulubionego miasta z kamera w ręku. Nigdy nie wiadomo o co, lub kogo, się potknięmy.  Sklepy, kawiarnie, restauracje … no i 2 miejsca z lodami jest wystarczającym bodźcem by od czasu do czasu przejechać 20-30 km.

W ostatnią niedzielę postanowiliśmy odwiedzić Los Gatos. Było w miarę ciepło (20C) jak na zimę. Słońce oczywiście nie zawiodło. Zrobiłem kilka zdjęć, a Wasza babcia miała okazję pobuszować po sklepach.

Poniżej zawarta jest mała galeria ze spaceru. Trzeba kliknąć na jedno ze zdjęć dla powiększenia.

Wczoraj tradycyjnie odwiedziłem jedną z sąsiednich ulic, gdzie od czterdziestu już lat przystrajają swoje domy i organizują zbiórkę na różnego rodzaju organizacje charytatywne: walka z białaczką dzieci i inne. Nazywają się Crippsmas Place.

Nie wiem czy będę miał okazję pisać do Was przed świętami, więc już teraz składam Wam (razem oczywiście z babcią Janką) serdeczne życzenia radosnych, zdrowych i spokojnych Świąt Narodzenia Pana, Błogosławieństwa Bożego Dzieciątka Jezu na nadchodzący Nowy Rok. Nigdy nie zapominajcie, że Wasz tata ciągle o Was pamięta i żyje w nadziei, że kiedyś, w niedalekiej przyszłości, będziemy razem.

Całusów i uścisków przesyłam milion.

 W międzyczasie przesyłam również kilka fotek z świętującego Fremont.

Oczywiście samo robienie zdjęć ma tendencję do przyciągania ludzi, którzy chcą się dowiedzieć w czym rzecz, co się dzieje. I tym razem tak się stało. Mały chłopiec na rowerku zmusił swoich rodziców do tego by się zatrzymali i zaczął wypytywać się dlaczego robię zdjęcie. Sęk w tym, że łatwo dał się zmanipulować do pozowania i …. o to przecież mi tylko chodziło. W ten sposób skłoniłem uroczego czterolatka do darmowego pozowania. „Win-win”  :-)

Spacer nie nazywał by się spacerem, gdybym nie mógł strzelić kilka fotek babci Jance.  Zrobiłem jej kilka zdjęć portretowych, i „artystycznych” z ozdobami choinkowymi. W ubiegłym tygodniu oglądałem program (w internecie) na temat robienia portretów (pozowanie, komponowanie), więc musiałem trochę poćwiczyć. Definitywnie, kierowanie się kilkoma prostymi zasadami daje bardzo interesujące i ładne efekty.

Ja się na zdjęcie nie załapałem, bo babcia ruszyła aparatem i pękła klisza!

To wszystko na dziś. Poniżej galeria ciekawszych ujęć. Jak zwykle przesyłam wam wirtualne buziaki i uściski.

Wasz tata.

]]> http://dzieci.szuta.com/2011/12/10/boze-narodzenie-sie-zbliza/feed/ 0 http://dzieci.szuta.com/2011/12/03/po-wielkiej-wichurze-kroliki-hasaja/ http://dzieci.szuta.com/2011/12/03/po-wielkiej-wichurze-kroliki-hasaja/#comments Sun, 04 Dec 2011 03:36:34 +0000 Bogdan http://dzieci.szuta.com/?p=522 Wczoraj, w Kalifornii trochę powiało. Co prawda bardziej na południu, w okolicach Los Angeles, ale i u nas drzewa się gięły, liście spadały, płoty się przewracały. Dzisiaj trochę ucichło, więc postanowiliśmy z babią udać się na krótki spacer po okolicy aby obejrzeć czy w nasze sąsiedztwo również odczuło skutki silnych wiatrów.

No i odczuło. Zauważyliśmy, że większość złotych, żółtych i czerwonych liści, które tak pięknie nam przypominało jesień, wiatr zdmuchnął z drzew i jak śnieg potworzyły swoistego rodzaju zaspy liściane.

Drzewa eukaliptusowe potraciły konary, chociaż i tak obroniły się przed siłą huraganowych powiewów. I cały spacer z pewnością nie należałby do najciekawszych, gdyby nie… króliczki, które uciekły z niewoli.  

Wpierw nie mogłem uwierzyć własnym oczom, bo gdzie tu, w środku miasta, 2 (póżniej okazało się, że trzy) małe króliczki mogą sobie hasać i posilać się soczystą trawką.  I gdzie? Przy placu zabaw, gdzie oboje razem ze mną i z Waszą mamą chodziliśmy dosyć często na ślizgawkę.

Oczywiście, okazyjna sesja zdjęciowa nie mogła się odbyć od przynajmniej jednego zdjęcia portretowego Waszej babci. No i chyba się udało. Tym razem spróbowałem w biało-czarnym motywie.

Zdjęć nastrzelałem więcej, ale tylko kilka tu zamieszczam dla Was, bo oczy „się kleją” i chcę iść wcześniej do łóżka.

W międzyczasie, całuję Was bardzo (i jednakowo) mocno.

Wasz tata.

]]> http://dzieci.szuta.com/2011/12/03/po-wielkiej-wichurze-kroliki-hasaja/feed/ 0 http://dzieci.szuta.com/2011/11/25/dzieci-w-obiektywie-czyli/ http://dzieci.szuta.com/2011/11/25/dzieci-w-obiektywie-czyli/#comments Fri, 25 Nov 2011 23:07:21 +0000 Bogdan http://dzieci.szuta.com/?p=510 W ostatnią niedzielę znowu udało mi się załapać na prawdziwą frajdę w polskim kościele: robienie dzieciom zdjęć podczas ich miesięcznej uroczystej mszy w naszej polskiej misji w San Jose. Z jednej strony poczucie niesamowitej radości (bo, któż nie chciałby robić maluchom i nastolatkom zdjęć), z drugiej zaś przerażenie myślą, że coś może nie wyjść.

Msza Św. była przepiękna, dzieci uczestniczyły w niej z wielką radością. Ksiądz Andrzej również nie mógł narzekać na wytworzoną atmosferę. Okazją było przestawienie kilku kandydatów do sakramentu bierzmowania, którzy przyjmą ten sakrament za kilka miesięcy.

Ja, oczywiście, jako fotograf, biegałem po ciuchu po mały kościółku starając się wyłapać jak najciekawsze momenty. Było nieźle, aż …. do momentu kiedy zobaczyłem pierwsze 40+ fotografii. O ZGROZO! Wszystkie zamazane, i to z mojej winy! Starałem się „przedobrzyć” i „eksperymentować” w momencie, gdzie czas był na solidną robotę (nawet, jeśli nic na niej nie zarabiałem, poza osobistą satysfakcją i uczuciem niesamowitej radości).

Ktoś jednak musiał czuwać nade mną w niebie, bo w pewnym momencie zorientowałem się, że coś nie jest w porządku, zmieniłem ustawienia aparatu fotograficznego … i następne 60 fotek „udało się” (dzięki Bogu za aparaty cyfrowe, gdzie jedynie trzeba patrzeć czy baterii starcza, a nie na ilość pozostałych klatek kliszy filmowej).

Wniosek jest oczywisty: do każdej pracy, zadania, trzeba się dobrze przygotować. Liczenie na szczęście najczęściej zawiedzie i nic nie zastąpi zdobytego doświadczenia poprzez długie, wytrwałe przygotowanie poprzez ciężką pracę. Ta prawda ma zastosowanie wszędzie. Czy to w muzyce i sztuce, czy to w normalnym życiu ludzi z przyziemnymi zawodami, na ciężkie i mozolne przygotowanie się do pracy nie ma substytutu.

To tyle na dzisiaj  moralizowania.

Teraz czas na kilka fotek w poniższej galerii i linkę do wszystkich pozostałych zdjęć.

Pa, pa… całuję Was mocno.

Wasz Tata.

Było rzeczywiście trochę wietrznie, ale widokowo bardzo ciekawie. Ponieważ moja nowa mała kamera wędruje zawsze ze mną, nie omieszkałem zrobić kilka zdjęć.

Test udał się (chyba ), bo większość zdjęć po ostatecznych oględzinach, i małym „dopieszczeniu” wygląda nawet nieźle.

Oczywiście to nie wszystkie zdjęcia, ale chyba lepiej zamieszczę kilka niż nic. Może coś pamiętacie ze swojego dzieciństwa, bo przecież całą rodziną chodziliśmy tutaj na spacery dosyć często. Mama powinna mieć kilka zdjęć z tego okresu.

Buziaki….

Wasz Tata.

Listopad kojarzy się głównie z opadającymi liśćmi, zimnymi nocami i okazją odwiedzenia naszych najdroższych, którzy od nas odeszli, na cmentarzach. Ktoś by pomyślał, że to okres szary. nieprzyjemny, wręcz depresyjny. Wydawało by się, że jedynym rozsądnym rozwiązaniem byłoby zawinięcie się w ciepły koc przy kominku i czytanie książek, lub oglądanie telewizji.

Również można przyjąć inną postawę. Amerykanie mają powiedzenie „You have a lemon, make a lemonate”. Nie odnoszą się tutaj do owocu (mam nadzieję, że nacisnęliście na linkę i zapoznaliście się ze wszystkimi definicjami tego słowa).  Nadchodząca jesień przynosi mnóstwo kolorów i dlatego większość fotografów oczekują na nią z wielką niecierpliwością.

Wczoraj odwiedziliśmy z babcią groby naszych znajomych, którzy pochowani są na Cmentarzu w Santa Clara. Przepiękne miejsce. Jak ze zdjęć widać, cmentarz ten zupełnie ma inny wygląd od tych, do których przywykliśmy oglądać w Polsce. Inne nagrobki, trawa regularnie koszona, a jednak wiadomo, że jest to miejsce wyjątkowe.

Z racji tego, że w USA 1 listopada nie jest świętem państwowym i ludzie nie mają dnia wolnego tak jak to ma miejsce w Polsce, odwiedzanie grobów z reguły następuję w najbliższą niedzielę. W naszej parafii, ze względu na jej misyjny charakter, ksiądz musi odwiedzić 2 cmentarze, i z tego właśnie powodu odwiedzanie grobów przedłużone jest do dwóch niedziel.  Po mszy świętej spotykamy się w kaplicy cmentarnej i odmawiamy różaniec za tych bliskich, którzy od nas już odeszli.

Kochane dzieci, mam nadzieję, że znaleźliście trochę czasu by odwiedzić grób waszej cioci Aldony na cmentarzu  Bramy Oliwskiej i pomodlić się w jej intencji. Ona tak bardzo Was kochała, i tak jak i mnie, było jej bardzo ciężko pogodzić się z Waszym uprowadzeniem.

Na koniec zdjęcie babci Janki z panią Bronią, naszą dobrą znajomą. Jej synowie i mąż również spoczywają na tym cmentarzu.

Kocham Was bardzo.
Wasz Tata.

Znowu przysnąłem i ponad 2 tygodnie upłynęły od ostatniego wpisu.  Okazja co prawda była smutna, ale jak to mądrzy ludzie mówią- czas leczy rany. Nie wiem czy można się  z tym pogodzić, ale fakt pozostaje faktem: życie płynie dalej, i to nieubłaganie. Nie ma znaczenia czy się możemy z tym zgodzić, czy też nie.

Dzisiaj wyciągnąłem z plecaka kamerę i zrobiłem kilka fotek… babci. Zmusiłem ją do pozowania, bo była pod ręką; no i trochę pod „pogodą”, więc musiałem jakoś odwrócić jej uwagę od zawrotów głowy i innych dolegliwości. Ma przecież już ponad 28 lat .

Wybrałem trzy, które osobiście mi się spodobały. Mam również nadzieję, że i wam też.

Oto pierwsze:

Każde zdjęcie skorygowałem troszeczkę w tonacji. Tutaj patrzymy na babcię Jankę przez… purpurowe okulary (kliknijcie na zdjęcia dla powiększenia):

Ciekawe zdjęcie, nieprawdaż? Na koniec babcia w normalnej ostrości z zamazanym kwiatkiem przesyła Wam uśmiech z pozdrowieniami i buziakami.

Ja, oczywiście się przyłączam i całuję Was mocno.

Kochający Was tata. xoxoxoxo