Przesyłam Wam kwiatka w dniu nostaligii.

Wasz tata.

P.S.  Kwiatek nie kradziony, własnej „roboty”.  Zdjęcie uchwyciłem specjalnie dla Was nad jeziorkiem Elizabeth we Fremont.

Z pewnością, jedno można zrobić z historią – uczyć się z niej, by nie powielać jej w przyszłości.  Wczoraj amerykańska stacja NBC nadała program pod tytułem „Sean’s Story”. Opisuje ona historię 12 letniego chłopca, który mając  nie całe pięć lat został uprowadzony przez swoją matkę do Brazylii.  Jedyną moją reakcją na jego historią były łzy, bo inna rodzina, a tak podobne, wręcz identyczne, wydarzenia.

Matka Sean’a zabrała go ojcu po pozorem … wakacji. I zaraz po przyjeździe do swojego rodzinnego kraju, tak jak i w naszym przypadku, powiadomiła swojego męża, że postanowiła …. „powrócić” na stałe do Brazylii, a z mężem się rozwieść.  Historia Sean’a zakończyła się pozytywnie, choć nie tak do końca.  Matka porywaczka (nie oszukujmy się, to co zrobiła, było uprowadzeniem) zmarła i mimo togo, jej rodzina przez ponad pięć lat walczyła z ojcem i nie chciała wydać mu własnego synka.  Na szczęście , w jego przypadku, senator w jego okręgu miał wystarczająco odwagi i chęci do tego by pomóc ojcu Sean’a  do odzyskania uprowadzonego chłopca.

W reportażu o Sean’ie zadano chłopcu i ojcu wiele pytań. Zdałem sobie sprawę, że i Wy musicie się z nimi borykać.  Pomimo, że na zewnątrz możecie nie dawać po sobie znaku, udawać twardzieli na Facebook’u lub przed kolegami w szkole, tak na prawdę cierpicie . Cierpicie dlatego, że ciągle borykacie się z pytaniami, które zaczynają się prostym – „dlaczego”.

Wiem, że moje słowa mogą wydawać się dzisiaj niewiarygodne, więc ja nie zamierzam się więcej bronić. Tak, mógłbym publikować pisma złożone w sądach, prokuraturach lub nagrania, które robiłem w ostatnich latach dla własnego bezpieczeństwa.  Z pewnością udowodniają racjonalnie to czy owo, ale czy załagodzą ból i utracony czas? Z pewnością nie.

Lat przybywa, historii nie można zmienić,  coraz trudniej  i  trudniej patrzeć na Wasze zdjęcia, bo przecież już tak bardzo nieaktualne, a nowych ciągle nie ma. Czytanie stosów papierów,  słuchanie taśm może dać odpowiedź na większość pytań lub sprostować pewne wyobrażenia, ale ceną będzie większy ból i rozterka, zachwianie wiary w tych, którzy rzekomo nas kochali.

Tak jak powiedziałem Waszej mamie w 2008 roku – ona wygrała, i nie zamierzam więcej rozwalać Wam życia, by udowodnić, że można się sądzić do upadłego, odwoływać nawet do Strasburga, by jej i innym  coś udowodnić, a Wam kontynuować chaos i rozwalać życie.

Przed Wami był i ciągle jest bardzo ważny okres nauki, który zaważy na Waszym całym życiu. Powiedziałem Waszej mamie w 2008 roku, że to OD NIEJ zależy od tego momentu, czy kiedykolwiek Wy będzie mogli mieć jakiekolwiek relacje ze mną.

Jednak, tak na prawdę,  to od Was, zależeć będzie, czy będziecie chcieli dowiedzieć się co tak na prawdę zdarzyło się w 1988 roku i latach następnych, i kim na prawdę był/jest Wasz ojciec. Jedynie od Was zależeć będzie, czy znajdziecie odpowiedzi na tak wiele pytanie. Te same pytania, które nurtowały Sean’a.

Reportaż o historii i przeżyciach Sean’a możecie obejrzeć  tutaj.  Pamiętajcie jednak o jednym: bez znaczenia jak bolesne mogą być odkrycia, każdy z nas jest odpowiedzialny ostatecznie za własne losy. Możemy zadawać pytania,  popadać w gniew, ale jedno jest pewne – jesteśmy kowalami własnego życia, i ani ja, ani Wasza mama, nie będziemy ponosili konsekwencji za błędy, które Wy popełnicie dzisiaj czy jutro. Błędem byłoby poddanie się, porzucenie edukacji, popadanie w depresję lub gorzej.  Pamiętajcie, że po latach cierpienia przychodzą dni lepsze…. znacznie lepsze. Cierpienie nas hartuje, z niego czerpiemy siłę i mądrość. Pamiętajcie, że pomimo wszystko, przed Wami stoi więcej możliwości niż  przed większością Waszych kolegów czy koleżanek.  Tylko od Waszych decyzji zależy, jakimi będziecie ludźmi w przyszłości i jak ciężko będziecie musieli borykać się w życiu.

Ja w międzyczasie, póki zdrowie dopisze, będę czekał na kontakt od Was, i pragnę tego bardziej dla Was niż dla siebie.  Od Was jednak należy pierwszy krok. Nie zamierzam atakować Was na Facebook’u zaproszeniami, listami. Od czasu do czasu zamieszczę zdjęcie lub dwa.

Tak jak powiedziałem już Waszej mamie,  nie gniewam się na nią, ale nie chcę z nią już rozmawiać, bo nie mam o czym . Życzę jej jak najlepiej,  przede wszystkim szczęścia, którego wyraźnie ze mną nie mogła znaleźć, a tak jej przez lata brakowało.

Kocham Was i czekam na kontakt.

Wasz Tata.

Linka do programu o Sean’nie -> http://www.msnbc.msn.com/id/3032600/vp/47213230#47213230.  Powinna otworzyć pierwszą z kilu części tego programu. Jeśli program będzie zablokowany ze względu na to, że jesteście w Gdańsku, są i na to sposoby i wiem, że sobie z tym poradzicie.

Dzisiaj rozpoczął się okres Triduum Paschalnego, a tak niedawno, wydawałoby się, że święciliśmy dzień Zmartwychwstania Pańskiego.  Modląc się nad grobem Jezusa zbyt często przechodzimy do porządku dziennego, bezmyślnie czym była śmierć naszego Zbawiciela dla nas, żyjących w czasach iPad’ów, iPhonów i innych gadżetów.

Zapędzeni, zagłuszeni codziennym hałasem mediów, telewizji zapominamy – dlaczego dwa tysiące lat temu było potrzebne by ktoś za nas oddał życie,  szczególnie, że tak wielu wokół nas (nawet Ci najbliżsi) swoim życiem robią wszystko by zaprzeczyć idei istnienia Boga. Mówią nam, nie zawsze werbalnie – nie przejmuj się zbytnio, gdyż Boga tak najprawdopodobniej nie ma…  Oczywiście, „trzeba” chodzić do Kościoła, nawet regularnie, bo „w razie dziecka” Bóg może być, a i sąsiedzi  lub proboszcz mogą zauważyć nieobecność.

Nie będę rozpisywał się, bo nie czas. Pragnę jedynie Was zapewnić o tym, że ciągle o Was myślę i ciągle czekam na wiadomość.

Wasz kochający Tata.

P.S.  Fotka z którą zrobiłem w okresie ubiegłych świąt Wielkiego Tygodnia.  W tym roku również poproszony zostałem o udokumentowanie uroczystości, więc opublikuję je również. Mam nadzieję, że udadzą się lepiej niż te.

W załączeniu przesyła zdjęcie, które zrobiłem jej 3 dni temu (było nadzwyczaj zimno jak na Fremont, bo jedynie 6 C).

Buziaki również przesyłam i ja.

Wasz tata.

Dzisiaj po kościele babcia i ja pojechaliśmy na krótką wycieczkę do Palo Alto. Mieliśmy nadzieję, że pogoda dopisze i mimo groźnego nieba pozwoli na 1-2 godziny dobrego spaceru po University Avenue. Zwykle przebywają tu studenci pobliskiego uniwersytetu Stanford. Szybko okazało się jednak , że plany to jedno, a realia to inna sprawa.  Po odwiedzeniu sklepu Apple i obejrzeniu kilku nowych Ipad’ów i Ipod’ów, decyzja zapadła by zakotwiczyć się w pobliskiej kawiarence „Starbucks” na dużą porcję kawy Latte (z obowiązkowym dodatkiem kakao i bitej śmietany) oraz małego, ale słodkiego, załącznika.

Po powrocie do domu, babcia zasiadła przy swoim laptopie, a ja powędrowałem do góry, do swojego komputera. Przeglądając swoją kolekcję piosenek na Youtube posłuchałem również tych dwóch, do których dosyć często powracam w ostatnim czasie.

Pierwsza to przepiękna „To make you feel my love” śpiewana przez bardzo znanego Garth Brooks. Tytuł dosyć ciekawy, bo jakże można zmusić kogoś innego do czucia naszej miłości. Paradoks, który tak bardzo odzwierciedla sytuację w jakiej ja i Wy znajdujemy się dzisiaj.

Mam nadzieję, że słuchając tej pięknej piosenki prześledziliście jej słowa, które sprowokują Was do zastanowienia się, do zadumy, w obecnym okresie Wielkiego Postu.

Inna piosenka wydaje się być wielkim przebojem bo do tej pory słuchano jej ponad 95 mln razy!  Nie pamiętam dokłądnie w jakich okolicznościach natknąłem się na zespół „Coldplay”.  Rzeczywiście ich „Viva La Vida” jest niezłym kawałkiem kunsztu muzycznego.

Z tego co widzę w Telewizji Trwam (poprzez Internet, oczywiście) to pogoda w Gdańsku ciągle zimowa.  Kalifornijskie 10 C wydaje się być niczym w porównaniu do codziennych temperatur zerowo-jedynkowych.  Brrr…

Kocham Was bardzo.

Wasz tata.

P.S.  Wasza babcia Janka będzie obchodziła urodziny w tym tygodniu. Być może znajdziecie trochę odwagi i dobrej woli by przesłać jej krótkiego email’a

Razem z babcią śledzimy już od pewnego czasu dzięki Telewizji Trwam to co się dzieje w Polsce. Każdy program informacji kończy się wiadomościami o pogodzie z których to wynika, że mrozy spowodowane „globalnym ociepleniem” nękały Polskę i resztę Europy przez dobre 2 tygodnie. Było nawet zimniej, niż mrozy, których sam doświadczyłem podczas mojej wizyty w styczniu 2006 (wizyta, podczas której miałem następną nadzieję na zobaczenie was; do niej jednak znowu nie doszło, jak dobrze wiecie). Pełno śniegu, samochody, które miały trudności z dojechaniem… prawdziwa bajka.

W tym samym czasie tutaj we Fremont, było raczej ciepło. 16-20 C przypominało dlaczego tak lubię tutejszy klimat.  Dwa dni temu oziębiło się trochę i podczas niedzielnego wypadu nad Pacyfik do Half Moon Bay trzeba było ubrać kurtki. Zimny wiatr z północy powiał, choć było słonecznie, a temperatura „zjechała” do 7 C. Brrrr…

Zrobiłem kilka fotek z miejsca do któregi jeździliście ze mną i mamą jeszcze jako małe brzdące. Tym razem w czarno-białej wersji, bo było nie tylko zimno, ale i ponuro i bezbarwnie.

Kocham Was bardzo i tęsknię.  Wiem, że jesteście na tyle mądrzy by mnie znaleźć w Internecie i zainicjować kontakt ze mną. Potrzeba jedynie odwagi.

Wasz Tata.

Łezka popłynęła, bo to już prawie siedem lat od dnia, kiedy ten na prawdę wielki człowiek nas opuścił.  Tak, możemy się do Niego modlić, prosić o wsparcie, ale… tak normalnie, przyziemnie brakuje go nam, tak samo jak brakuje nam naszych najbliższych. Piosenka ta jest dowodem na to, że to co religijne nie jest nudne, może być „cool”, że prawdziwy talent pozwala nam osiągać sukcesy we wszystkim.

Słuchając tej piosenki chciałoby się krzyknąć: Do Kalifornii wróćcie Amelio i Danielku. Dla Was jeszcze nie jest to nie możliwe, i to daje nadzieję.

Kocham Was mocno i tęsknię.
Wasz Tata.

A poniżej pozostałe zdjęcia w galerii:(naciśnijcie na zdjęcie by obejrzeć w pełnym wymiarze.

Pozdrawiam was i całuję.

Wasz tata.

Los Gatos to jedno z kilku okolicznych małych miast, do których z przyjemnością odwiedzam w niedziele.  Tak również było przed Waszym „wyjazdem” do Polski.  Nie ma nic bardziej relaksującego jak powolny spacer ulicami ulubionego miasta z kamera w ręku. Nigdy nie wiadomo o co, lub kogo, się potknięmy.  Sklepy, kawiarnie, restauracje … no i 2 miejsca z lodami jest wystarczającym bodźcem by od czasu do czasu przejechać 20-30 km.

W ostatnią niedzielę postanowiliśmy odwiedzić Los Gatos. Było w miarę ciepło (20C) jak na zimę. Słońce oczywiście nie zawiodło. Zrobiłem kilka zdjęć, a Wasza babcia miała okazję pobuszować po sklepach.

Poniżej zawarta jest mała galeria ze spaceru. Trzeba kliknąć na jedno ze zdjęć dla powiększenia.

Wczoraj tradycyjnie odwiedziłem jedną z sąsiednich ulic, gdzie od czterdziestu już lat przystrajają swoje domy i organizują zbiórkę na różnego rodzaju organizacje charytatywne: walka z białaczką dzieci i inne. Nazywają się Crippsmas Place.

Nie wiem czy będę miał okazję pisać do Was przed świętami, więc już teraz składam Wam (razem oczywiście z babcią Janką) serdeczne życzenia radosnych, zdrowych i spokojnych Świąt Narodzenia Pana, Błogosławieństwa Bożego Dzieciątka Jezu na nadchodzący Nowy Rok. Nigdy nie zapominajcie, że Wasz tata ciągle o Was pamięta i żyje w nadziei, że kiedyś, w niedalekiej przyszłości, będziemy razem.

Całusów i uścisków przesyłam milion.

 W międzyczasie przesyłam również kilka fotek z świętującego Fremont.