Nie wiem czy zauważyliście, że od dłuższego już czasu nie piszę na temat rzeczy smutnych, przygnębiających z naszej historii. „Bo i po co?” – zadawałem sobie pytanie. Czy coś to zmieni?  Odpowiedź jest oczywista – nie, przeszłości nie można zmienić. Nie można zmienić faktów, zatrzeć bólu i przykrych doświadczeń, zapomnieć doznanych krzywd. Ostatnio było nawet ciężko by coś napisać na tym blogu, choć wiem że go odwiedzacie i czytacie.

Z pewnością, jedno można zrobić z historią – uczyć się z niej, by nie powielać jej w przyszłości.  Wczoraj amerykańska stacja NBC nadała program pod tytułem „Sean’s Story”. Opisuje ona historię 12 letniego chłopca, który mając  nie całe pięć lat został uprowadzony przez swoją matkę do Brazylii.  Jedyną moją reakcją na jego historią były łzy, bo inna rodzina, a tak podobne, wręcz identyczne, wydarzenia.

Matka Sean’a zabrała go ojcu po pozorem … wakacji. I zaraz po przyjeździe do swojego rodzinnego kraju, tak jak i w naszym przypadku, powiadomiła swojego męża, że postanowiła …. „powrócić” na stałe do Brazylii, a z mężem się rozwieść.  Historia Sean’a zakończyła się pozytywnie, choć nie tak do końca.  Matka porywaczka (nie oszukujmy się, to co zrobiła, było uprowadzeniem) zmarła i mimo togo, jej rodzina przez ponad pięć lat walczyła z ojcem i nie chciała wydać mu własnego synka.  Na szczęście , w jego przypadku, senator w jego okręgu miał wystarczająco odwagi i chęci do tego by pomóc ojcu Sean’a  do odzyskania uprowadzonego chłopca.

W reportażu o Sean’ie zadano chłopcu i ojcu wiele pytań. Zdałem sobie sprawę, że i Wy musicie się z nimi borykać.  Pomimo, że na zewnątrz możecie nie dawać po sobie znaku, udawać twardzieli na Facebook’u lub przed kolegami w szkole, tak na prawdę cierpicie . Cierpicie dlatego, że ciągle borykacie się z pytaniami, które zaczynają się prostym – „dlaczego”.

Wiem, że moje słowa mogą wydawać się dzisiaj niewiarygodne, więc ja nie zamierzam się więcej bronić. Tak, mógłbym publikować pisma złożone w sądach, prokuraturach lub Get the whole story »